Category Archives: Συλλεκτικά Αντικείμενα

Καλές γιορτές με Super Ντόμινο!

Ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι, που λένε, αλλά όταν το δεις μπροστά σου, εκεί να δεις τι γίνεται!

0

Σε ένα τελείως απρόσμενο μέρος και σε μία εντελώς τυχαία στιγμή, το μάτι έπεσε πάνω σε ένα μαύρο κουτί με κόκκινα και κίτρινα γράμματα, που θύμιζε λίγο από εμφάνιση… δυτικής Γερμανίας.

1

Δεν ήταν κάτι άλλο παρά απ’ το περίφημο Super Nτόμινο (το μισό γραμμένο στα Αγγλικά, το άλλο μισό Ελληνικά). Και φαινόταν να είναι σε καλή κατάσταση!

2

Κάπου στα μέση της δεκαετίας του ’80, το συγκεκριμένο ντόμινο έκανε θραύση, και είχα την τύχη να έχω και ο ίδιος ένα, το οποίο, ωστόσο, μετά από μερικά χρόνια, πήρε τον δρόμο των σκουπιδιών…

3

Να το λοιπόν ξαφνικά μπροστά μου, σαν να έβλεπα έναν μονόκερω να προχωράει αργά-αργά στον δρόμο!

4

Καμιά φορά σκεπτόμουν τα παιχνίδια, που κυκλοφορούσαν γύρω στο ογδόντα (El Greco, Lyra κτλ) και μέσα σε αυτά ήταν αναπόφευκτα και το Super Nτόμινο. Μια στις τόσες το θυμόμουν και αναπολούσα τους ήχους που έκανε η διαδοχική πτώση από τα τουβλάκια, τη θέα από τις μπίλιες να στροφογυρνούν σε δίνες και σε τσουλήθρες, αλλά, πιο πολύ απ’ όλα, νοσταλγούσα την ικανοποίηση που ένιωθες όταν ο κόπος και η επιμονή σου για να φτιάξεις μία περίτεχνη διαδρομή οδηγούσε ακριβώς στο θεαματικό αποτέλεσμα που είχες σχεδιάσει να πετύχεις εξ αρχής.

5

Κρίμα που βρέθηκε φευγαλέα μπροστά μου, και είχα μόλις 3–4 λεπτά χρόνο να πάρω μερικές φωτογραφίες με την ψυχή στο στόμα.

Ωραίο θα ήταν να έστηνα σαν παιδί κανένα φίδι με τρελά γυρίσματα εδώ κι εκεί, όπως της προηγούμενης εικόνας, αλλά και οι φωτογραφίες, που είπα να μοιραστώ σήμερα μαζί σας, μου αρκούν.

Για να δούμε λοιπόν τι υπάρχει μέσα στο κουτί…

6

Με μια ματιά βλέπω ότι είναι όλα εκεί μέσα όπως πρέπει! Μάλιστα, έχω την αίσθηση ότι από τότε που το είδα τελευταία φορά μέχρι τώρα, έχει περάσει μόλις μια μέρα. Μα ας δούμε τώρα ένα προς ένα τα αξεσουάρ:

7

Ιδού η αφετηρία! Εμένα ήταν μπλε, σε αυτό κόκκινη. Έβαζες τη μπίλια από πάνω, κατρακυλούσε σχετικά γρήγορα/ύπουλα και χτυπούσε το πρώτο τουβλάκι (με κλίση που δημιουργεί μεγάλη ορμή μάλιστα, για να είναι σίγουρο ότι όλα θα πάνε καλά. Εξάλλου, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός! Μπορεί το παρόν ντόμινο να μην έχει μπίλιες τελικά, αλλά τον ήχο τον θυμάμαι πολύ καλά…

Μετά υπήρχε ποικιλία για να διαλέξεις τη συνέχεια. Ας δούμε την περίφημη “δίνη”:

8

Όταν το τουβλάκι έπεφτε σε έναν κόκκινο μοχλό, σαν αναποδογυρισμένο σπαθί χωρίς μύτη, η ενέργεια μεταφερόταν πάνω στον μοχλό που έσπρωχνε την μπίλια να κυλήσει με έναν χαρακτηριστικό ήχο πάνω στα αυλάκια και κατέληγε κάτω, για να σπρώξει το επόμενο τουβλάκι. Ιδού και μια φωτογραφία για να δείτε τον εν λόγω μοχλό (δεξιά της εικόνας) :

513

Μετά η γέφυρα. Εδώ θυμώνω λιγάκι γιατί αυτό το ντόμινο έχει δύο, εμένα όμως είχε μόνο μία… Τουλάχιστον ήταν πιο όμορφη γιατί ήταν κεραμιδοπορτοκαλί, σαν της φωτογραφίας στο κάλυμμα του παιχνιδιού.

9

Είχα βρει κι ένα κολπάκι να τη χρησιμοποιώ και ανάποδα. Αν την αναποδογύριζες, εκείνη στεκόταν και δημιουργούσε μία διαδρομή ιδιαίτερη, γιατί το τελευταίο τουβλάκι της γέφυρας έπεφτε από ψηλά για να χτυπήσει το επόμενο.

Στη συνέχεια, το κάστρο:

10

Κάτι τέτοιο μού θύμιζε. Δεξιά, που μοιάζει να έχει μια πολεμίστρα, υπήρχε άλλος ένας μοχλός που έσπρωχνε την μπίλια κι εκείνη έκανε κάτι σαν “skating” πάνω στον διάδρομο σε σχήμα φέτας πεπονιού. Άλλος ένας χαρακτηριστικός ήχος που δεν ξεχνώ. Λίγο-λίγο μειωνόταν η ενέργεια της μπίλιας από την τριβή και στο τέλος κατέληγε στο άνοιγμα. Το παράδοξο ήταν ότι καμιά φορά κολλούσε στο άνοιγμα και δεν κατέβαινε για να χτυπήσει το τουβλάκι. Αυτό μας εκνεύριζε όλους και αν παίζαμε κανέναν διαγωνισμό με σκληρούς κανόνες, απλώς χάναμε! Όσο άδικο κι αν φαινόταν αυτό, η συγκεκριμένη ατυχία ήταν μέρος των κανόνων, αλλά μόνο όταν αποφασίζαμε να δούμε το παιχνίδι από μια πλευρά… περφεξιονιστική…

Και μετά ακολουθεί το “φυλάκιο”:

11

Είχε στα δεξιά έναν μοχλό, που έριχνε τη μπίλια (στο πάνω μέρος της… “πολεμίστρας”). Η μπίλια κατέληγε σε ένα μακρύ καλαμάκι-σημαία (τοποθετημένη στις εγκοπές πάνω από το αυτοκόλλητο) και συγκεκριμένα στο κάτω μέρος της, σε ένα καλαθάκι. Μόλις κατέληγε εκεί η μπίλια, το καλαμάκι σηκωνόταν όρθιο και η σημαία (που είχε μικρότερο βάρος από τη μπίλια) ανέμιζε. Παράλληλα, το καλαθάκι χτυπούσε το τουβλάκι στην αριστερή πλευρά (την αθέατη στη φωτογραφία) και συνέχιζε.

Υπήρχαν πολλές επιλογές για το τι να βάλεις πρώτο απ’ αυτά τα αξεσουάρ, τι δεύτερο, πόσο πολλά τουβλάκια θα χρησιμοποιούσες μέχρι να φτάσει η πορεία στα αξεσουάρ, πόσο πυκνά η αραιά θα ήταν βαλμένα τα τουβλάκια (αν ήταν πάντως πολύ πυκνά, καμιά φορά δεν έπεφταν ούτε με μπίλια) κτλ.

6

Το μόνο μου παράπονο με αυτό το παιχνίδι ήταν ότι έμοιαζε να έχει λίγα τουβλάκια. Ακούς εκεί 60! Ίσα με 2000 ήθελα εγώ γιατί πάντα προσδοκούσα σε μια διαδρομή σαν αυτή στη φωτογραφία του κουτιού!

4

Δεν φαίνονται πάρα πολλά τα τουβλάκια και εξαιρετικά στιβαρά; Άραγε τα παιδιά της φωτογραφίας πώς να είναι σήμερα; Τι εθνικότητας ήταν η παρούσα έκδοση Ντόμινο; Από πότε μέχρι πότε κυκλοφορούσε στην αγορά; Πολλά τα ερωτήματα.

Τέλος πάντων, ο χρόνος μου είχε περάσει, έστω για να θυμάμαι διαδρομές ή για να σκέφτομαι ερωτήματα σαν τα παραπάνω. Πήρα μια τελευταία φωτογραφία και από τα τουβλάκια στο κουτί.

12

Αυτά τα κοίταξα λες και ήταν θησαυρός σε σεντούκι. Κλείνοντας το καπάκι αποχαιρέτησα αυτόν τον φίλο απ’ τα παλιά και κρίμα που δεν γινόταν να τον πάρω μαζί μου.

Πάντως, όπως και να είχε, μπορεί η φωτογραφία του κουτιού να έδειχνε τα πράγματα λίγο φουσκωμένα, αλλά το παιχνίδι ήταν εξίσου απίθανο, έστω και με 60 τουβλάκια.

Για να μην πω ότι είναι απίθανο ακόμα και χωρίς μπίλιες και μοχλούς (σαν αναποδογυρισμένα σπαθάκια)!

Τελικά ισχύει το “ότι όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει μια στιγμή”!

(Για να μην πω όσα δε φέρνουν τα χρόνια!)

Comics Magic