Category Archives: Νέες Προσθήκες Κατηγοριών

ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ / «ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ»


Ο κληρικός Geoffrey του Monmouth‘s (πιθανολογείται ότι πρόκειται για περιοχή της Ουαλίας και γενέτειρά του ιερωμένου), υπήρξε ένας από τους πρώτους που ανέπτυξαν κατά το μεσαίωνα τη Βρεττανική ιστοριογραφία. Με το έργο του Historia Regum Britanniae (Ιστορία των Βασιλέων της Βρεττανίας) γίνεται μία καταγραφή ηγεμόνων ξεκινόντας από την εποχή του Βρούτου, του περίφημου απόγονου του Αινεία. Στο τέλος της εν λόγω καταγραφή (που ουσιαστικά καταλήγει να θυμίζει περισσότερο μυθοπλασία) εμφανίζεται και ο Βασιλιάς Αρθούρος.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την παρουσίαση

ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣAΙΞΠΗΡ – «ΜΑΚΒΕΘ»

Μάκβεθ ή Μακμπέθ (1603 ή 1606)

Ο William Shakespeare (1564-1613), γεννήθηκε στο Στάτφορντ και υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ποιήτες και θεατρικούς συγγραφείς όχι μόνο της χώρας και της εποχής του, αλλα διαχρονικά και παγκοσμίως.


Ως μέλος εξέχουσας οικογένειας, (με μητέρα κόρη γαιοκτήμονα και με πατέρα έμπορο όπου χάρη στις πολιτικές του διασυνδέσεις υπήρξε δήμαρχος του Στράτφορντ όταν ο Ουίλλιαμ ήταν τεσσάρων ετών), ο τρίτος από τα οχτώ παιδιά της οικογένειας Σαίξπηρ έμαθε νωρίς γράμματα, αλλά έγραψε ελάχιστα πράγματα μέχρι τα 18 του, εποχή που πρώτο λίγο είχε για εκείνον η μελέτη των Λατινικών και η απαγγελία-αποστήθιση ποιημάτων, με αποτέλεσμα την εν αγνοία του εξάσκηση της μνήμης και απαγγελίας, δύο τόσο απαραίτητων προσόντων για έναν ηθοποιό.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την παρουσίαση

1972 – Ο ΕΜΕΡΣΟΝ ΦΙΤΙΠΑΛΝΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΤΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1

Ο μέχρι πρότινος νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής (για 33 χρόνια) σε ένα από τα πιο θεαματικά σπορ του μηχανοκίνητου αθλητισμου και σε μια καριέρα που πατάει απότομα γκάζι για την κορυφή, αλλά και εξίσου απότομα φρένο…


Γεννημέννος το 1946, ο Έμερσον περνάει αστραπιαία από τη δοκιμή μοτοσυκλετών στα 14, υδροπτέρυγων στα 16 (που εγκαταλείπει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χωρίς συνέπειες -ευτυχώς για εκείνον και εμάς από πολλές απόψεις-), στους αγώνες για κάρτς (στα 18 έχει ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα Βραζιλίας) και στην Formula Vees (όπου στα 21 του παίρνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα), για να φτάσει σε ένα καθοριστικό άλμα που επιταχύνει ακόμα περισσότερο την καριέρα του με τυχαία και μη γεγονότα.


Αυτό δεν είναι άλλο από το ταξίδι του στην Αγγλία (αρχικά σχεδόν δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν ξέροντας μόνο Πορτογαλικά), όπου αγόρασε μια Formula Ford και μέσα σε ένα χρόνο βρέθηκε στη formula 3 (από τη μέση της χρονιάς συγκεκριμένα, για να καταλήξει μάλιστα στο τέλος του πρωταθλήματος ο μεγάλος νικητής), για να συνεχίσει αμέσως μετά στην F2 με Lotus, και να καταλήξει στο μεγάλο θρίαμβο της F1.


Εκεί αρχικά βρίσκεται ως τρίτος πιλότος της Lotus (με πρώτο και δεύτερο τους Jochen Rindt και John Miles), μέχρι που στην πίστα της Monza του ‘70 ο Rindt σκοτώνεται και ο Miles σοκαρισμένος αποσύρεται από το άθλημα (Στην ίδια επίσης πίστα ο Έμερσον παθαίνει το δικό του ατύχημα, χωρίς όμως να του συμβεί τίποτα σοβαρό).


Σε μια δύσκολη στιγμή της Lotus λοιπόν είναι ο ΄Εμμο που καλείται να σώσει την κατάσταση και απότομα ΄΄πέφτει στα βαθιά΄΄, ως πρώτος οδηγός πια τόσο της ομάδας, αλλά και λίγο πιο μετά όλου του πρωταθλήματος.
Γιατί το 1972 είναι πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής.


Μάλιστα 2 χρόνια αργότερα, με ένα μονοθέσιο αργό, σε σχέση με τη Ferrari του Niki Lauda, θα καταφέρει τον ίδιο θρίαμβο, και μάλιστα στον τελευταίο γύρο του τελευταίου αγώνα (Φοβερή και η μάχη με τον Clay Regazzoni).
Η αναλυτική του ικανότητα, το σχολαστικό και ακριβές στυλ οδήγησης τους, όπως βέβαια και η εμπειρία του που του επέτρεπε να ριψοκινδυνεύει στα πιο κρίσιμα σημεία, τον οδήγησαν σε έναν ακόμα θρίαμβο.


Μα μετά απότομα φρένο.
Επιλέγοντας να τρέξει με μια Βραζιλιάνικη ομάδα και σπόνσορα μια βραζιλιάνικη βιομηχανία ζάχαρης (Copersucar), ο Έμμερσον εκτοπίζεται από κάθε πιθανότητα νίκης, αλλά ταυτόχρονα θέτει τα θεμέλια για δημιουργία της σχολής Βραζιλιάνων πιλότων Formula 1 που ακολούθησαν από τότε μέχρι τις μέρες μας.


Για λογαριασμό του είναι εκείνοι που το σανιδώνουν στη συνέχεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ηρωικές εποχές της F1, όπου οι οδηγοί έπαιζαν το κεφάλι τους μέσα από πολύ επικίνδυνες συνθήκες, ο Έμμο είναι απ’ τους ηγέτες της εκστρατείας για τη βελτίωση της ασφάλειας σε μονοθέσιο και πίστα.
Μάλιστα στο Ισπανικό Grand Prix του ‘75, σταμάτησε μόλις μετά από έναν γύρο τη McLaren του, διαμαρτυρόμενος ότι οι συνθήκες οδήγησης σε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι της πίστας ήταν επικίνδυνες.


Το αποτέλεσμα ήταν να καταστρέψει ο ίδιος την όποια προσπάθειά του για νίκη, μα ο αγώνας ωστόσο να συνεχιστεί μέχρι που κάποια στιγμή ο κόσμος να αναγκαστεί να ζήσει το θέαμα ενός μονοθεσίου να πετάγεται εκτός αγωνιστικού χώρου και να σκοτώνει ακαριαία τέσσερις ανθρώπους…

Όταν σκεφτόμαστε τον Έμερσον Φιτιπάλντι, ο νους μας ταξιδεύει αμέσως στην εξωτική Βραζιλία, και πόσο περισσότερο όταν μαθαίνουμε ότι έκανε προπόνηση με την ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για να κρατιέται σε άψογη φυσική κατάσταση.
Μάλλον κι από έκει πρέπει να έπαιρνε κάτι το ΄΄εξτρά΄΄ για να φτιάχνει το χαρμάνι της μαγείας του.

Αλλά και οι Βραζιλιάνοι παίκτες είχαν κάτι το παράδοξο στο χώρο του ποδοσφαίρου που μπορεί να το δανείστηκαν από εκείνον και από τις φόρμουλα 1 δυνάμεις του, για να το γυρίσουμε στους υπερήρωες τον comics…

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, το αν υπάρχει κάποια συνάφεια για την εν λόγω ΄΄ανταλλαγή΄΄ mojo (http://en.wikipedia.org/wiki/Mojo), σηκώνει μεγάλη συζήτηση…

και τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία!

 

Rogue Trooper – Η επιστημονική φαντασία στα πολεμικά

Νέα Γη.
Κάποτε ένας υγιής πλανήτης με ιδανικές συνθήκες συντήρησης και ανάπτυξης ζωής. Ένας πλανήτης που η ανθρωπότητα θα μπορούσε να κατοικήσει ανά πάσα στιγμή και να εξασφαλίσει τη βεβαιότητα της επιβίωσής της άσχετα από την παλιά Γη.
Όμως δε συμβαίνει ποτέ κάτι τέτοιο.

Το ανθρώπινο είδος, χωρισμένο σε Βόρειους και Νότιους, αποφασίζει να λύσει τις όποιες διαφορές του εκεί και πολύ σύντομα αυτός ο παρθένος παράδεισος μετατρέπεται σε ένα εφιαλτικό πεδίο μάχης με αέρα απόλυτα τοξικό από τα χημικά/βιολογικά όπλα, και νερό μολυσμένο σε σημείο που μερικές φορές λιώνει τις στολές των στρατιωτών.
Οι δύο αντίπαλες διοικήσεις στέλνουν διαρκώς στρατό, εφόδια και ολοένα φονικότερα όπλα μέσα από μαύρες τρύπες του γαλαξία μας και η μάχη παραμένει λυσσαλέα, απάνθρωπη και αμφίρροπη για καιρό.

Ο θάνατος είναι πολύ εύκολος σε εκείνα τα μέρη και οι απώλειες κι απ΄τις δύο πλευρές τεράστιες. Ακόμα και τυχαία γεγονότα, όπως λίγο να χαλάσει ο εξαερισμός στο κράνος της μονωμένης στολής ή λίγο αυτή να σκιστεί κάπου, μπορούν να επιφέρουν βασανιστικό θάνατο.

Με αφορμή ίσως τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια, που αποκαλύπτει εύκολα πόσο ευάλωτη είναι η ανθρώπινη ζωή στις τόσο αντίξοες συνθήκες που επικρατούν πια στη Νέα Γη, η διοίκηση των Νοτίων φαίνεται να έχει απαιτήσει να αλλάξουν τα δεδομένα της αναμέτρησης και να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό όπλο που θα επιτρέψει να αποκτηθεί πλεονέκτημα πάνω στο ίδιο το φονικό το περιβάλλον του πλανήτη και κατ’ επέκταση στις πολεμικές ισορροπίες.
Η ιδέα που προτείνουν οι επιστήμονες είναι ιδιοφυής, ωστόσο απαιτεί χρόνο για την υλοποίηση.
Η διοίκηση αποφασίζει να τον διαθέσει και στο είκοστο έτος του μάταιου πολέμου το ριζοσπαστικό όπλο είναι πια έτοιμο και πλήρως αναπτυγμένο: Μία γενιά πεζικάριων-επίτευγμα της γενετικής (Genetic Infantry men ή GI’s στην στρατιωτική τους αργκό).

Μπορούν να αναπνέουν το θανατηφόρο αέρα και να πίνουν το τοξικό νερό. Είναι απρόσβλητοι σε κάθε γνωστό ιό και πιθανή μετάλλαξή του. Το μπλε δέρμα τους είναι τόσο σκληρό που είναι πολύ δύσκολο να τρυπηθεί. Τα αντανακλαστικά τους, όπως και η μυική τους δύναμη, είναι κατά πολύ ανώτερα από τα ανθρώπινα και η μακρόχρονη στρατιωτική εκπαίδευση τούς έχει μεταμορφώσει σε σχεδόν υπεράνθρωπες πολεμικές μηχανές.

Είναι τόσο σημαντικό το νέο ‘’εργαλείο’’ των Νοτίων που στον εγκέφαλo των πεζικάριων οι γενετιστές έχουν εγκατεστημένο ένα τσιπ πρωτεϊνών που καταγράφει την χαρτογράφηση των εγκεφαλικών νευρώνων, τις ικανότητες, τις εμπειρίες και την προσωπικότητα τους. Αν ένας GI πεθάνει, μπορεί κάποιος σε εξήντα δευτερόλεπτα να ‘’αποσύρει’’ το τσιπ και να το τοποθετήσει σε ηλεκτρονική θυρίδα αποθήκευσης, όπου η προσωπικότητα του νεκρού παραμένει ενεργή και μάλιστα διατηρεί την ικανότητα σκέψης, ομιλίας, συναίσθησης, αισθητηριακής αντίληψης του περιβάλλοντος, ακόμα και περαιτέρω ωρίμανσης μέσα από νέες εμπειρίες.


Από εκεί και μετά απλώς απαιτείται ένα νέο σώμα (κάτι που λίγο πριν να έρθει η ώρα της ενηλικίωσης των πρώτων πεζικάριων, οι Νότιοι φαίνεται να έχουν επιτύχει με μια μέθοδο επιτάχυνσης ανάπτυξης σωμάτων οποιαδήποτε στιγμή τα χρειαστούν).
Οι Νότιοι επίσης, μαζί με όλα αυτά τα πλεονεκτήματα, φροντίζουν να δώσουν στην επίλεκτη πολεμική μονάδα τους και τον πιο προηγμένο εξοπλισμό που διαθέτουν, στον οποίο υπάρχουν και ενσωματωμένες θυρίδες αποθήκευσης τσιπς, ώστε ο ζωντανός πεζικάριος να ‘’συλλέγει’’ στη μάχη τους πεσόντες συμπολεμιστές του.


Με αυτές λοιπόν τις προδιαγραφές οι Νότιοι θεωρούν ότι οι εχθροί θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στο κοντινό μέλλον από το πρωτοποριακό ζωντανό όπλο τους…
Οι Gi’s όμως, με το που προσεδαφίζονται στο Κουάρτζ για την πρώτη τους επιχείρηση, πέφτουν σε ενέδρα εξαιτίας της προδοσίας ενός Νοτίου Στρατηγού και εξολοθρεύονται όλοι εκτός από έναν, ο οποίος γλυτώνει και μάλιστα σώζει τα τσιπάκια από τρεις φίλους του τα οποία εγκαθιστά αμέσως στις θυρίδες του εξοπλισμού του.


Μετά όμως από την απομάκρυνση από το πεδίο μάχης, ο γαλάζιος πολεμιστής δεν γυρίζει στη στρατιωτική διοίκηση, τη Milli-Com, αλλά ανεξαρτητοποιείται.


Πολύ σύντομα Βόρειοι και Νότιοι στρατιώτες βαφτίζουν αυτόν τον εξωτικό λιποτάκτη Rogue Trooper.
Ο Rogue κινείται από τότε στις στρατιωτικές ζώνες της Nu-Earth προσπαθώντας να συλλέξει πληροφορίες για τον προδότη (υπεύθυνο της Σφαγής του Κουάρτζ) και να πάρει εκδίκηση. Ταυτόχρονα βοηθάει τους Νότιους στις μάχες τους, αλλά και όποιον άλλον αξίζει βοήθεια σύμφωνα με τον κώδικα τιμής του.

Μαζί του παρέα και οι τρεις ‘’ψηφιακοί’’ πλέον φίλοι του: Ο Bagman στη θυρίδα του στρατιωτικού σακιδίου, ο Helm ,στη θυρίδα του κράνους, και ο Gunnar στη θυρίδα του πολυβόλου.
Οι ικανότητες του Rogue, μαζί με την απόλυτη τεχνική υποστήριξη των φίλων του που διαχειρίζονται την υψηλή τεχνολογία του οπλισμού, γεννούν έναν θρύλο καθώς κι έναν σημαντικό παράγοντα ώστε να γείρει τελικά η πολεμική πλάστιγα υπέρ των Νοτίων.


Αυτά περίπου μας παρουσιάζουν στην πρώτη περίοδο του Rogue Trooper ( που φιλοξενείται από το Βρεττανικό περιοδικό 2000AD) ο σεναριογράφος Gerry Finlay Day, ο σκιτσογράφος Dave Gibbons, ο υπεύθυνος για το lettering Bill Nuttall, αλλά και οι ανα διαστήματα ‘’αντικαταστάτες’’ τους στους τρεις αυτούς τομείς του κόμικ και συγκεκριμένα:
Στο σενάριο: ο Rogan (τεύχος 384),
Στην εικονογράφηση: ο Mike Dorey, Colin Wilson, Brett Ewins, Cam Kennedy, E. Bradbury, Boluda, T. Corring, Steve Dilon,
Και στο Lettering: ο Dave Gibbons, Bill Nuttall, Tony Jacob, Pete Knight, S.Potter, T.Frame.

Μερικά εξώφυλλα της πρώτης περιόδου (τεύχος 228 της 5ης Σεπτεμβρίου 1981 μέχρι το τεύχος 388 της 22ας Οκτωβρίου 1984):

Το τραγούδι του GI:

(Φανταστείτε το μελοποιημένο από οποιοδήποτε συγκρότημα ή καλλιτέχνη της αρεσκείας σας).

Ο Rogue γίνεται γνωστός στην Ελλάδα μέσα από τις σελίδες του Αγοριού στις αρχές του ‘90 με το όνομα ‘’ο Ανυπότακτος’’:
(Αν υπάρχει καμία φωτογραφία με τεύχος της εποχής εκείνης, όπου είναι μέσα και ο Ανυπότακτος, καλή θα είναι. Δυστυχώς δεν βρίσκω στο internet).

Το 2006 ο Ανυπότακτος εμφανίζεται και σαν παιχνίδι στο Xbox με τίτλο -τι άλλο- Rogue Trooper:


Το trailer προώθησης εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=K6WdphAGBVg

΄΄Το κάλεσμα΄΄

΄΄Το κάλεσμα΄΄

Στο γήπεδο του Τένις συνέβη κάτι ασυνήθιστο.

Ο Bob Kane, ο δημιουργός του Batman, έπαιζε με ένταση εναντίον του αντιπάλου του, όταν ξαφνικά πρόσεξε έναν νεαρό να καταφτάνει στο διπλανό γήπεδο για να παίξει το δικό του ματς.

Δεν άργησε να τελειώσει τον αγώνα (ή να τον σταματήσει) και να τον πλησιάσει. Υπήρχε κάτι σε αυτόν τον νεαρό που τον καλούσε…

Αναμφίβολα δεν θα είναι πάνω από δεκαεφτά, πρέπει να υπέθεσε βαδίζοντας βιαστικά.

Σίγουρα έδειχνε σαν έναν συνηθισμένο έφηβο της εποχής σε παράστημα και στυλ, παρόλα αυτά ο Bob Kane δεν σταμάτησε την πορεία του γιατί το σημάδι επάνω στο αγόρι τον καλούσε επιτακτικά.

«Εσύ τα σχεδίασες αυτά;», φανταζόμαστε τον Kane να ρωτάει τον δεκαεπτάχρονο με το όνομα Jerry Robinson.

Ο Jerry γυρίζει το κεφάλι προς τον Bob και τον κοιτάζει παραξενεμένος. Στη συνέχεια, συνειδητοποιώντας το νόημα της ερώτησης, χαμογελάει και κοιτάζει πάνω στο μπουφάν που ακόμα φοράει.

«Ναι!», τον φανταζόμαστε να απαντάει με ενθουσιασμό για τα καρτούν που έχει σχεδιάσει επάνω στο ρούχο του.

Ο Bob κοιτάζει τον νεαρό Jerry και το γεμάτο ενθουσιασμό βλέμμα του, το οποίο είναι ακόμα καρφωμένο πάνω στο τζάκετ (φανταζόμαστε).

Μόλις έχει ανακαλύψει έναν (συν)αδελφό του.

Αποφασίζει να του δώσει την ευκαιρία και να του το προτείνει.

Γιατί όχι; Θα τολμούσαμε να πούμε ότι σκέφτεται τώρα ο Bob.

Από εκεί και μετά όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία και θρύλος.