Category Archives: Αναμνήσεις

Asterix No. 36 – Asterix and the Missing Scroll (Ο Πάπυρος του Καίσαρα)

To 36o τεύχος της σειράς Αστερίξ έχει σειρά για παρουσίαση αυτή την Κυριακή,

(0)

κι ορμώμενοι από τις επεξηγήσεις του οπισθόφυλλου, θα σας δείξουμε πολλά και απολύτως τίποτα, για το τι μας επιφυλάσσει το πολυαναμενόμενο νέο τεύχος του τίτλου.

(49)

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την παρουσίαση

Αστερίξ 36ο τεύχος – Ο Πάπυρος του Καίσαρα

Το 36ο τεύχος με τις νέες περιπέτειες του Αστερίξ, του Γαλάτη, έρχεται παγκοσμίως στις 22 Οκτωβρίου, σε εικονογράφηση του Didier Conrad και κείμενα του Jean-Yves Ferri, με τίτλο (στην Αγγλική έκδοση) “Asterix and the missing scroll”—«Ο Αστερίξ και ο χαμένος πάπυρος».

(0)

Ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες εικόνες και σελίδες από την καινούργια δουλειά των δημιουργών, που άφησε ο Albert Uderzo διαδόχους της κόμιξ κληρονομιάς του.

(6)

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την παρουσίαση

Νέο Αστερίξ: Ο Αστερίξ και οι Πίκτοι

Είναι εδώ και επτά μήνες που έχει κυκλοφορήσει το επόμενο Αστερίξ στο εξωτερικό και—απουσία κινήσεως από Ελλάδα—μάλλον ήρθε η ώρα να αφιερώσουμε μια ανάρτηση σχετικά για αυτή την έκδοση˙ ιδιαίτερα όταν η εφημερίδα Έθνος δίνει τόμους στο κυριακάτικο φύλλο της από την πασίγνωστη δημιουργία των Uderzo στα σκίτσα και του εκλιπόντος Goscinny στο σενάριο.

(0)

Συν τοις άλλοις, είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το σενάριο και την εικονογράφηση, στη νέα αυτή περιπέτεια, υπογράφουν αντίστοιχα: ο Jean-Yves Ferri και ο Didier Conrad, οι οποίοι για αρκετά χρόνια εκπαιδεύονταν σχετικά από τον Uderzo, που είχε σκοπό να αποσυρθεί πια και να δώσει τη σκυτάλη του έργου σε σύγχρονους δημιουργούς.

(1)

French Jean-Yves Ferri (R) and designer

Αριστερά ο Jean-Yves Ferri, δεξιά ο Didier Conrad

Οι εν λόγω δημιουργοί έχουν σεβαστεί απόλυτα το στυλ και την ατμόσφαιρα του κόμικ, του οποίου στοιχεία θα σας αποκαλύψουμε σε σχέση με την παρακάτω εικόνα του οπισθόφυλλου, στην Αγγλική έκδοση, όπου περιγράφεται η πλοκή.

(49)

Η μετάφραση μέρους από το παραπάνω, σε συνδυασμό με μερικές εικόνες, είναι περίπου η εξής:

Όταν ο Αστερίξ και ο Οβελίξ

(5)

σώζουν έναν μυστηριώδη Πίκτο με το όνομα MacAroon,

(7)(11)

πρέπει να ταξιδέψουν στην Καληδονία (σημερινή Σκωτία),

(16)

για να τον επιστρέψουν στην αγαπημένη του Camomilla, την υιοθετημένη κόρη του γερο-Βασιλιά.

(36)

Ωστόσο,

(20)

ο προδότης οπλαρχηγός MacCabaeus, σχεδιάζει να την παντρευτεί και να διεκδικήσει τον θρόνο,

(24)

με τη βοήθεια των Ρωμαίων…

(31)

Άραγε θα τα καταφέρουν οι προσφιλείς μας Γαλάτες στη νέα τους περιπέτεια;

(27)

Μακάρι να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή-σύντομα το 35ο τεύχος Αστερίξ και στην Ελλάδα, ίσως κάτι εφικτό με κάποια προσφορά από εφημερίδα…

(2)

The Fifth Beatle – The Brian Epstein Story

Ο ατζέντης των Beatles, Brian Epstein και η ζωή του σε σχέση με το συγκρότημα είναι το θέμα του συγκεκριμένου graphic novel των 150 αριστουργηματικών σελίδων της Dark Horse Comics.

Η στιγμή που ο Epstein τούς πρωτοείδε σε ένα κλαμπ,

η ταραγμένη του προσωπική ζωή και η ασταμάτητη μάχη με τους δαίμονές του, που τον έσπρωχναν σε ολοένα και πιο φιλόδοξα εγχειρήματα,

η τεράστια ώθηση, που προσέφερε στα σκαθάρια ως ατζέντης τους και

μία ανοδική πορεία ενός συγκροτήματος, που ο ίδιος πίστευε ότι ήταν καλύτερο ακόμα κι από τον βασιλιά Έλβις,

μέχρι που όλα φτάνουν σε ένα απότομο τέλος,

και, μετά τον θάνατό του Epstein, οι Beatles δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι.

(122)

Comics Magic

(130)

Καλές γιορτές με Super Ντόμινο!

Ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι, που λένε, αλλά όταν το δεις μπροστά σου, εκεί να δεις τι γίνεται!

0

Σε ένα τελείως απρόσμενο μέρος και σε μία εντελώς τυχαία στιγμή, το μάτι έπεσε πάνω σε ένα μαύρο κουτί με κόκκινα και κίτρινα γράμματα, που θύμιζε λίγο από εμφάνιση… δυτικής Γερμανίας.

1

Δεν ήταν κάτι άλλο παρά απ’ το περίφημο Super Nτόμινο (το μισό γραμμένο στα Αγγλικά, το άλλο μισό Ελληνικά). Και φαινόταν να είναι σε καλή κατάσταση!

2

Κάπου στα μέση της δεκαετίας του ’80, το συγκεκριμένο ντόμινο έκανε θραύση, και είχα την τύχη να έχω και ο ίδιος ένα, το οποίο, ωστόσο, μετά από μερικά χρόνια, πήρε τον δρόμο των σκουπιδιών…

3

Να το λοιπόν ξαφνικά μπροστά μου, σαν να έβλεπα έναν μονόκερω να προχωράει αργά-αργά στον δρόμο!

4

Καμιά φορά σκεπτόμουν τα παιχνίδια, που κυκλοφορούσαν γύρω στο ογδόντα (El Greco, Lyra κτλ) και μέσα σε αυτά ήταν αναπόφευκτα και το Super Nτόμινο. Μια στις τόσες το θυμόμουν και αναπολούσα τους ήχους που έκανε η διαδοχική πτώση από τα τουβλάκια, τη θέα από τις μπίλιες να στροφογυρνούν σε δίνες και σε τσουλήθρες, αλλά, πιο πολύ απ’ όλα, νοσταλγούσα την ικανοποίηση που ένιωθες όταν ο κόπος και η επιμονή σου για να φτιάξεις μία περίτεχνη διαδρομή οδηγούσε ακριβώς στο θεαματικό αποτέλεσμα που είχες σχεδιάσει να πετύχεις εξ αρχής.

5

Κρίμα που βρέθηκε φευγαλέα μπροστά μου, και είχα μόλις 3–4 λεπτά χρόνο να πάρω μερικές φωτογραφίες με την ψυχή στο στόμα.

Ωραίο θα ήταν να έστηνα σαν παιδί κανένα φίδι με τρελά γυρίσματα εδώ κι εκεί, όπως της προηγούμενης εικόνας, αλλά και οι φωτογραφίες, που είπα να μοιραστώ σήμερα μαζί σας, μου αρκούν.

Για να δούμε λοιπόν τι υπάρχει μέσα στο κουτί…

6

Με μια ματιά βλέπω ότι είναι όλα εκεί μέσα όπως πρέπει! Μάλιστα, έχω την αίσθηση ότι από τότε που το είδα τελευταία φορά μέχρι τώρα, έχει περάσει μόλις μια μέρα. Μα ας δούμε τώρα ένα προς ένα τα αξεσουάρ:

7

Ιδού η αφετηρία! Εμένα ήταν μπλε, σε αυτό κόκκινη. Έβαζες τη μπίλια από πάνω, κατρακυλούσε σχετικά γρήγορα/ύπουλα και χτυπούσε το πρώτο τουβλάκι (με κλίση που δημιουργεί μεγάλη ορμή μάλιστα, για να είναι σίγουρο ότι όλα θα πάνε καλά. Εξάλλου, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός! Μπορεί το παρόν ντόμινο να μην έχει μπίλιες τελικά, αλλά τον ήχο τον θυμάμαι πολύ καλά…

Μετά υπήρχε ποικιλία για να διαλέξεις τη συνέχεια. Ας δούμε την περίφημη “δίνη”:

8

Όταν το τουβλάκι έπεφτε σε έναν κόκκινο μοχλό, σαν αναποδογυρισμένο σπαθί χωρίς μύτη, η ενέργεια μεταφερόταν πάνω στον μοχλό που έσπρωχνε την μπίλια να κυλήσει με έναν χαρακτηριστικό ήχο πάνω στα αυλάκια και κατέληγε κάτω, για να σπρώξει το επόμενο τουβλάκι. Ιδού και μια φωτογραφία για να δείτε τον εν λόγω μοχλό (δεξιά της εικόνας) :

513

Μετά η γέφυρα. Εδώ θυμώνω λιγάκι γιατί αυτό το ντόμινο έχει δύο, εμένα όμως είχε μόνο μία… Τουλάχιστον ήταν πιο όμορφη γιατί ήταν κεραμιδοπορτοκαλί, σαν της φωτογραφίας στο κάλυμμα του παιχνιδιού.

9

Είχα βρει κι ένα κολπάκι να τη χρησιμοποιώ και ανάποδα. Αν την αναποδογύριζες, εκείνη στεκόταν και δημιουργούσε μία διαδρομή ιδιαίτερη, γιατί το τελευταίο τουβλάκι της γέφυρας έπεφτε από ψηλά για να χτυπήσει το επόμενο.

Στη συνέχεια, το κάστρο:

10

Κάτι τέτοιο μού θύμιζε. Δεξιά, που μοιάζει να έχει μια πολεμίστρα, υπήρχε άλλος ένας μοχλός που έσπρωχνε την μπίλια κι εκείνη έκανε κάτι σαν “skating” πάνω στον διάδρομο σε σχήμα φέτας πεπονιού. Άλλος ένας χαρακτηριστικός ήχος που δεν ξεχνώ. Λίγο-λίγο μειωνόταν η ενέργεια της μπίλιας από την τριβή και στο τέλος κατέληγε στο άνοιγμα. Το παράδοξο ήταν ότι καμιά φορά κολλούσε στο άνοιγμα και δεν κατέβαινε για να χτυπήσει το τουβλάκι. Αυτό μας εκνεύριζε όλους και αν παίζαμε κανέναν διαγωνισμό με σκληρούς κανόνες, απλώς χάναμε! Όσο άδικο κι αν φαινόταν αυτό, η συγκεκριμένη ατυχία ήταν μέρος των κανόνων, αλλά μόνο όταν αποφασίζαμε να δούμε το παιχνίδι από μια πλευρά… περφεξιονιστική…

Και μετά ακολουθεί το “φυλάκιο”:

11

Είχε στα δεξιά έναν μοχλό, που έριχνε τη μπίλια (στο πάνω μέρος της… “πολεμίστρας”). Η μπίλια κατέληγε σε ένα μακρύ καλαμάκι-σημαία (τοποθετημένη στις εγκοπές πάνω από το αυτοκόλλητο) και συγκεκριμένα στο κάτω μέρος της, σε ένα καλαθάκι. Μόλις κατέληγε εκεί η μπίλια, το καλαμάκι σηκωνόταν όρθιο και η σημαία (που είχε μικρότερο βάρος από τη μπίλια) ανέμιζε. Παράλληλα, το καλαθάκι χτυπούσε το τουβλάκι στην αριστερή πλευρά (την αθέατη στη φωτογραφία) και συνέχιζε.

Υπήρχαν πολλές επιλογές για το τι να βάλεις πρώτο απ’ αυτά τα αξεσουάρ, τι δεύτερο, πόσο πολλά τουβλάκια θα χρησιμοποιούσες μέχρι να φτάσει η πορεία στα αξεσουάρ, πόσο πυκνά η αραιά θα ήταν βαλμένα τα τουβλάκια (αν ήταν πάντως πολύ πυκνά, καμιά φορά δεν έπεφταν ούτε με μπίλια) κτλ.

6

Το μόνο μου παράπονο με αυτό το παιχνίδι ήταν ότι έμοιαζε να έχει λίγα τουβλάκια. Ακούς εκεί 60! Ίσα με 2000 ήθελα εγώ γιατί πάντα προσδοκούσα σε μια διαδρομή σαν αυτή στη φωτογραφία του κουτιού!

4

Δεν φαίνονται πάρα πολλά τα τουβλάκια και εξαιρετικά στιβαρά; Άραγε τα παιδιά της φωτογραφίας πώς να είναι σήμερα; Τι εθνικότητας ήταν η παρούσα έκδοση Ντόμινο; Από πότε μέχρι πότε κυκλοφορούσε στην αγορά; Πολλά τα ερωτήματα.

Τέλος πάντων, ο χρόνος μου είχε περάσει, έστω για να θυμάμαι διαδρομές ή για να σκέφτομαι ερωτήματα σαν τα παραπάνω. Πήρα μια τελευταία φωτογραφία και από τα τουβλάκια στο κουτί.

12

Αυτά τα κοίταξα λες και ήταν θησαυρός σε σεντούκι. Κλείνοντας το καπάκι αποχαιρέτησα αυτόν τον φίλο απ’ τα παλιά και κρίμα που δεν γινόταν να τον πάρω μαζί μου.

Πάντως, όπως και να είχε, μπορεί η φωτογραφία του κουτιού να έδειχνε τα πράγματα λίγο φουσκωμένα, αλλά το παιχνίδι ήταν εξίσου απίθανο, έστω και με 60 τουβλάκια.

Για να μην πω ότι είναι απίθανο ακόμα και χωρίς μπίλιες και μοχλούς (σαν αναποδογυρισμένα σπαθάκια)!

Τελικά ισχύει το “ότι όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει μια στιγμή”!

(Για να μην πω όσα δε φέρνουν τα χρόνια!)

Comics Magic