Monthly Archives: Μαρτίου 2012

Σοφοκλής Πέππας…

Δυστυχώς κι ο Σοφοκλής Πέππας δεν είναι πια μαζί μας…

Ο θρυλικός ηθοποιός που δάνεισε τη φωνή του στην πασίγνωστη παιδική τηλεοπτική σειρά Στρουμφάκια που άφησε εποχή, απεβίωσε σήμερα το πρωί, στα 63 του, μετά από μακροχρόνια μάχη με την επάρατη νόσο.

Τυχαία και μόνο να αναφέρουμε ΄΄Λούνα Πάρκ΄΄, ΄΄Λωξάντρα΄΄, ΄΄Πέρσες΄΄, ΄΄Αντιγόνη΄΄, ΄΄Ο θείος Βάνιας΄΄,΄΄Η σκόνη που πέφτει΄΄, και βρίσκουμε τον βραβευμένο με το βραβείο Βεάκη ηθοποιό (2008) να βρίσκεται μέσα, έχοντας παίξει το δικό του καθοριστικό ρόλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για την επιτυχία τους.

Μα πάνω απ’ όλα ο Μπαμπαστρούμφ.

Ο Μπαμπαστρούμφ Σοφοκλής ήδη μας λείπει, καλά-καλά δεν συνειδητοποιήσαμε την είδηση.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.

ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ ΤΕΥΧΟΣ 1469

«Αυτό εδώ κάτι μου θυμίζει…», πιάνω τον εαυτό μου να μουρμουρίζει με έκπληξη.

Ήταν σε μια κούτα με εργαλεία από το παλιό αυτοκίνητο του πατέρα μου. Ένας θεός ξέρει πώς κατέληξε εκεί μέσα. Έχει πάρει μέχρι και την μυρωδιά του αυτοκινήτου. Μόνο που το μυρίζω νομίζω ότι βρίσκομαι μέσα σε αυτό, παιδάκι, όπως τότε.

Παρατάω την άχαρη δουλειά της διαλογής και αρχίζω να το περιεργάζομαι με ενδιαφέρον. Πρέπει να πετάξω αρκετή σαβούρα από την αποθήκη του πατρικού, αλλά δυο στιγμές ανάπαυλας δεν θα κάνουν τη διαφορά.

Πολύ σύντομα πάντως θυμάμαι πού το έχω πρωτοδεί.

Ήταν όταν είχα πάει με τον πατέρα μου σε εκείνο το κτήριο. Εκεί ήταν μαζεμένος αρκετός κόσμος -μεγάλοι και παιδιά- που κοίταζε με ενθουσιασμό το ίδιο πράγμα, αυτό δηλαδή που είχε κάνει και τον πατέρα μου να με πάρει μαζί του για να το δούμε παρέα.

Πόσο περίεργο να το βλέπω και πάλι μπροστά μου!

Είναι σαν τότε, σε εκείνη την εκδήλωση του Hard Rock Café στην Φιλελλήνων.

‘’Μικρός Σερίφης τεύχος 1469. Το κόκκινο βουνό’’, γράφει επάνω.

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από τότε…

Κοιτάζω πεταχτά το κείμενο με τις περιπέτειες του Τζίμυ Άνταμς και της παρέας του και μού φαίνονται οικείες. Μικρός πρέπει να το έχω διαβάσει μερικές φορές.

Άραγε υπάρχει πουθενά κανένα τεύχος ακόμα να διαβάσω και καμία άλλη; Αναρωτιέμαι.

Για μια στιγμή πιστεύω ότι κάτι τέτοιο πρέπει να είναι απίθανο εν έτει 2048.

Δεν μπορεί, τα καλά πράγματα δεν εξαφανίζονται τόσο εύκολα, σκέφτομαι.

Και ξαφνικά θυμάμαι κάτι επιπλέον…

«Θα ρωτήσω στο ίδρυμα Σοφία», μονολογώ.

Ικανοποιημένος λοιπόν που βρήκα τη λύση στο λεπτό, επιστρέφω στη δουλειά μου.

Παρόλα αυτά δεν σταματάω να σκέφτομαι το τεύχος και το σχέδιό μου να βρω και άλλα τέτοια διαμαντάκια.

Βέβαια – και πριν απ’ όλα– μην ξεχάσω να το δείξω στο γιο μου.

Οι εικόνες του άρθρου, είναι από το

http://mikrosserifis.blogspot.com/

Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση, μπορείτε να ζητάτε στο

http://www.sofia-foundation.gr/anakoinoseis.asp

Η Δόμνα σιώπησε.

Καλά καλά δεν προλάβαμε να σχολιάσουμε την προηγούμενη είδηση για τον Νίκο Δαδινόπουλο, μόλις ήρθε άλλη μία παρόμοια…
Η ερμηνεύτρια και ερευνήτρια του παραδοσιακού τραγουδιού Δόμνα Σαμίου δεν είναι πια μαζί μας.
Νοσηλευόμενη στο Φλέμινγκ εδώ και αρκετό καιρό με λευχαιμία, απεβίωσε το Σάββατο σε ηλικία 84 ετών.
Η προσφορά της στη διασώση των θησαυρών του παραδοσιακού τραγουδιού-μουσικής υπήρξε ανεκτίμητη, τόσο με μεμονομένες προσπάθειές της (από την εποχή του 1963), όσο και αργότερα μέσω του μη κερδοσκοπικού Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνας Σαμίου (1981).
Τιμήθηκε μάλιστα το 2005 από τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Σταφανόπουλο, με το βραβείο Αρίων για την συνολική προσφορά της σε αυτόν τον αγώνα.
Η Δόμνα και ο Νίκος θα φύγουν μαζί επάνω. Ήδη εκεί τους περιμένει Η Σμαρούλα Γιούλη, όπως ανέφερε και προ ολίγου ο Κρίτων (με τον Βαγγέλη Λειβαδά μαζί, να προσθέσουμε).
Και σχεδόν δεν προλάβαμε να σχολιάσουμε ότι οι απώλειες στο χώρο της Τέχνης αυξάνονται σε συχνότητα…
Links: