Monthly Archives: Νοέμβριος 2011

΄΄ΠΑΖΑΡΙ ΑΝΗΜΝΗΣΕΩΝ΄΄

 

Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ πάντοτε το άφηνα για αργότερα.

Υπάρχει καιρός, έλεγα απ’ τη μια.

Μα απ΄την άλλη δεν το πολυέπαιρνα και στα σοβαρά. Είμαστε τώρα για να ψάχνουμε comics; Υπάρχουν πιο κρίσιμα πράγματα… κατέληγα κάθε φορά.

Παρόλα αυτά ένας και μόνος τόμος κόμικς (πολεμικός) με έκανε ανά διαστήματα να θέτω στον εαυτό μου το ίδιο ερώτημα ξανά και ξανά:

Πού μπορώ να βρω κι άλλα τεύχη σαν αυτό;

Γιατί οι τύποι που το έφτιαξαν ήταν ιδιοφυίες. Τέτοια εικονογράφηση με ένα και μόνο χρώμα; Τέτοια πλοκή; Τόση ένταση;

Μπορεί το τεύχος που είχα στα χέρια μου να ήταν ένα από τα καλύτερα της σειράς, μπορεί όμως και όχι… Άραγε υπήρχαν καλύτερες ιστορίες από αυτές τις δύο που είχα στο τομάκι; Ίσως αυτές, για να είναι σε τόμο, και μάλιστα σε επανατύπωση, να ήταν και οι καλύτερες των καλυτέρων…

Κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ λιγάκι παραπάνω. Κι αυτό γιατί πρόσεξα ότι από την πεποίθηση του ΄΄υπάρχει καιρός΄΄ είχα αρχίσει να προχωράω στη διαπίστωση ότι απλά ΄΄περνάει ο καιρός΄΄ κι εγώ μονάχα συνέχιζα να έχω την ίδια απορία και την άτυπη υπόσχεση ότι κάποτε θα ψάξω.

Ωστόσο, ακόμα και τότε, δεν σταμάτησα να φαντάζομαι ότι μάλλον θα είναι αδύνατον να βρεθούν κι άλλα τομάκια/τεύχη, σαν το δικό μου. Αυτά τα φθαρμένα περιοδικάκια (τουλάχιστον νόμιζα ότι θα είναι φθαρμένα) με τις ημερομηνίες έκδοσης τουλάχιστον προ εικοσαετίας (έστω και σε επανατύπωση) θα είναι πλέον θέμα αναμνήσεων εκείνων που πραγματικά τα έζησαν στην εποχή τους και που εγώ έτυχε μια μέρα να βρω φευγαλεά σε ένα ψιλικατζίδικο και να αγοράσω από καθαρή περιέργεια.

Ακόμα και κάποιες αρχικές αναζητήσεις στο ιντερνετ δεν έβγαζαν το παραμικρό στοιχείο που να με ενδιαφέρει, χώρια που η ιδέα να βρω κανένα μαγαζί στο Μοναστηράκι μήπως τυχόν και υπάρχει κάτι -και σε τί τιμή και κατάσταση και με τί πονηρά παζάρια για μερικά μουχλιασμένα comics – δεν με ενθουσίαζε ιδιαίτερα…

Τώρα τέτοιο χαμό για να βρω δυο-τρία τεύχη; Αναρωτιόμουν.

Όμως ο καιρός συνέχιζε να περνάει και το ερώτημα παρέμενε.

Μέχρι που κάποια μέρα άνοιξα τον υπολογιστή και στη μηχανή αναζήτησης έβαλα μία παράξενη φράση. Ουσιαστικά μια παραδοχή και επιθυμία βγαλμένη κατευθείαν μέσα από τις σκέψεις μου:

Θέλω ΤΑΝΚΣ και ΚΡΑΝΟΣ.

Enter…

Τα αποτελέσματα έμοιαζαν για άλλη μια φορά άσχετα και ασυνάρτητα.

Μέχρι που το μάτι μου έπεσε σε ένα που έλεγε comicstrades…

Μήπως; Σκέφτηκα διστακτικά.

Μπήκα και κοίταξα. Ήταν η αρχή για να μπλέξω για τα καλά. Για ποιο λόγο βέβαια, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Για τώρα όμως ας επιστρέψω στην παραδοχή.

Θέλω ΤΑΝΚΣ και ΚΡΑΝΟΣ…

Τόσο απλά.

Και εξίσου απλά το ψυχρό χωρίς λογική μηχάνημα μού έδειξε το δρόμο.

Πόσο περισσότερο τα μέλη της κοινότητας του comicstrades στη συνέχεια.

Γιατί είδα ότι κι εκείνοι ξεκινώντας με αυτήν την παραδοχή άρχισαν να θέλουν και να ψάχνουν. Να ψάχνουν και να βρίσκουν. Να βρίσκουν αλλά και προχωράνε και σε κάτι ακόμα:

Να μοιράζονται.

Να μοιράζονται πράγματα με άλλους ΄΄αναζητητές ΄΄ που με τα χρόνια συνάντησαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στα μονοπάτια της πορείας τους:

Που δεν ήταν τίποτα άλλο από κόπο και χρόνο, αναμνήσεις και παραδοχές, ανησυχίες για συλλογές που ίσως να μην κλείνουν ποτέ, θριάμβους για την ανακάλυψη ενός μικρού ξεχασμένου θησαυρού, αλλά και αντικείμενα που εκείνοι στην αναζήτησή τους βρήκαν – σαν το comic που δεν τους ενδιέφερε και τόσο-, αλλά γνώριζαν ότι θα το έψαχνε κάποιος άλλος και από σεβασμό το μάζεψαν ή φρόντισαν να θυμούνται πού βρίσκεται αυτό.

Και μια τέτοια ευκαιρία παρουσιάζεται άμεσα το Δεκέμβριο για πάρα πολλούς αναζητητές. Όχι απαραίτητα για comics μόνο και όχι απαραίτητα για ανθρώπους που γνωρίζουν ότι είναι αναζητητές…ακόμα…

Το παζάρι του comicstrades.

Όσοι μπαίνουν στο site και διαβάζουν αυτά τα λόγια, δεν περίμεναν βέβαια τον γράφοντα για να πληροφορηθούν το γεγονός. Το θέμα όμως είναι ότι μπορεί πάντα να υπάρχει κάποιος φίλος, γνωστός, συνεργάτης κτλ που κάποτε ΘΑ ψάξει και ΘΑ ΘΕΛΕΙ… κι απλά χρειάζεται μια μικρή ώθηση.

Παραπέμψτε τον.

Τόσο για να βγάλει στο παζάρι τους δικούς του θησαυρούς αναμνήσεων, όσο και για να βρει σε αυτό άλλους που κάποτε θα σκεφτεί ότι κακώς δεν τους έψαξε.

Ακόμα κι ένα μόνο τεύχος/αντικείμενο από το παζάρι μπορεί να είναι η Χίμαιρα των επιθυμιών του.

Ακόμα κι ένα μόνο τεύχος/αντικείμενο δικό του μπορεί να είναι η Χίμαιρα ενός πεπειραμένου (και μη) συλλέκτη ή απλά περαστικού από το site.

Τον περιμένω κι εγώ για να του παρουσιάσω τις δικές μου ευκαιρίες, αλλά και να με βοηθήσει με τη συμμετοχή του να πλησιάσω πιο κοντά στον δικό μου Μονόκερω.

Το ποιος είναι αυτός, βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία…